این روزها

دیشب فکر میکردم با خودم که یه زمان هایی دنبال وقت خالی بودم تا با ادما حرف بزنمو الان که تایمم کلا خالیه دنبال ادمام که باهاشون حرف بزنم.حقیقتش اینه که ظاهرا خیلی چیزا تو زمان خودش اتفاق نمیفته و این چیزاس ک درس میده بهمون که کی قدر چیو بدونیم!دارم بیخیال یسری چیزا درمورد زندگی ایندم میشم بیخیال بچه زندگی خانواده شریک عاطفی..و فکر میکنم دیگه وقت یسری چیزا برام گذشته میپذیرم و کنار میام باهاش و میچسبم به رویاهام به کارم...خیلی دوسدارم فکرایی که تو سرمه بگیره و عملی شهوقتی فکر میکنم به قبل بیشتر ا